अबोल नातं!!

एक घर होत कुडाच...छप्पर कौलाच...
आणि राहणार्या माणसाच मन मातीच...

पावसात घर गळे... आणि शांततेत पाणि गोंगाट करे...
कुडाच्या भींतीं थोड्या ओल्या होत... थोडा ओलावा रुक्ष वाळवंटात मिळे...

उन्हाळ्यात कौलातुन उनासाठी थोडी जागा ठेवली होती...
दिवसभर खेळुन ते पण संध्याकाळी आई कडे जाई निजायला...

हिवाळे तसे रुक्ष असायचे...
रात्री सगळे झोपले कि घर पण रात्री एकटेच कुडकुडायचे...

घर आणि मी दोघं असे जगत होतो....
वर्षा मागुन वर्ष मोजत होतो...

पण कधी तक्रार नाही केली ... मी पण आणि त्याने पण...
एकमेकांशी बोलायचे कधीच केल नाहि मन...माझ पण आणि त्याच पण...

सकाळची घाई नसे आणि संध्याकाळच्या गप्पा पण...
घराची चुल पण थंड होउन वर्षे उलटली होती...
चुलीचा धुरच नव्हता तर डोळे कुठुन जळजळणार...
किती सुखाने मी घरात उदास राहतो...

अजीब(अजीज?)

शायद कुछ रिश्ते बहूत अजीब होते है|
तभी मीठे लगते है जब भी थोडे कडवे होते है||

कुछ पल बहुत अजीब होते है|
अक्सर गुजरने के बाद और हसीन होते है||

कुछ आँसु भी थोडे अजीब होते है|
बिना निकले हि आँखे भिगा देते है||

पता नहिं शायद कुछ हवाँये भी अजीब होती है|
जब नहि होती जरासी भी तभी सबसे ज्यादा महसुस होती है||

कुछ सितारे भी बडे अजीब हो जाते है|
जो हमे छोड पुरे दूनिया की किस्मतो मे चमकते है||

या फिर ....शायद हम भी जरासे अजीब है|
जो बिन बात दिल लगा लेते है||

हसु...!!!

दागिन्याच्या दुकानात गेलो होतो आज...
गेल्या बरोबर माझ्या खिश्याच वजन पाहिल डोळ्यांनी...
मग थोड थांबयला सांगुन तो वजनदार ताईंकडे वळला...
रांगेत वाट बघायची सवय मला जन्माच्या अगोदर पासुन आई बापानी लावली होती
त्यामुळे न सांगताच मी शेवटी जाउन उभा राहिलो...

गार गार वाटताच माझा खिसा साफ गारठुन गेला होता .... काय सांगु...
मग मी पण बावरुन इकडे-तिकडे पाहिल....

काचेच्या पलीकडे खुप स्वप्ने चकाकत होती...
त्यात मी माझ शोधत होतो...
भेटल ते... फक्त दुकानात पोहचे पर्यंत ते अजुन महागल होत....
पण मी पण निर्धार करुन आलो होतो घरुन...
आज तिच्या गोड आश्चर्याच्या हसण्यावर... मी सर्व विकणार...

मग मान वळवली .... दुखायला लागली होती एवढं वर बघुन...
सुंदर पर्या टेबलाच्या पलीकडुन प्रत्येक गिर्हाइकाला हसु वाटत होत्या...
त्यांच्या खिश्याच्या वजना इतकेच अगदि काळजीनी मोजुन...
सोनं विकतात शेवटि.... त्यांचा काटा पण एकदम काटेकोर होता...
कोणाला किती भाव द्यायचा बहुतेक ह्याचा पण कोर्स असेल त्यांचा...

मग मालकाकडे बघितल... तोंडावर हसु ठेउन बसला होता...
त्या हसन्याच बांधकाम मला एकदम भक्कम वाटत होत...
कपाळाच्या आठ्या कमी जास्त होत होत्या पण हसु तेवढच...
त्याच्या हसण्याची मला फार किव आली...
२३ कँरेट दागिन्याच्या मालकाला कोणितरी खोट हसु विंकुन गेल होत...

मोठ्या लोकांना माझी नजर दगा देउन मग टेबलाच्या अलीकडे वळली...
बाप पोरीच्या लग्नाचे दागिने घेत होता ...
पोरीचं हसु तो विकत घेत होता ..
पण कदाचित पैसे कमी घेउन आला होता...
कि पोर स्वप्न महाग बघत होती ....
माहित नाहि ... पण दोघ एकमेकांच हसु बघाण्यासाठी स्वता खोट हसत होते...

समोर आरसापण होता हे मला स्वताला बघितल्यावर उमगलं...
स्वच्छ आरश्यात मळकटलेला माझा अवतार बघुन थोड स्वतावर हसु आलं...
मात्र डोळ्यात मला तीचं हसु दिसत होत..

तितक्यात एका बयेने.... " सर प्लीज कम...." म्हणुन बोलावलं....
मी क्षणभर मागे बघुन तो "सर" मीच ...हे नक्की करुन पुढे सरसावलो....
मग लहान पोर जसं दुकानात बरणी दाखवतात ना तसं बोट दाखवलं...
तीने ते समोर काढुन दाखवलं... डोळे खुदकन हसले होते माझे तेव्हा...

मखमली पेटीत तीच हसु बंद करून .... तीलाच द्यायला घरचा रस्ता धरला..
पेटी उघडली तेव्हा कळलं अरे... माझ हसु तर त्याने फुकट दिलं होत...
ते नेहमी तिच्या हसण्या वऱ मला फुकटात मिळतं ना...
एवढा काय वाईट सौदा केला नव्हता मी...
खोट्या हसण्याच्या बाजारातुन दोन मायेचे दागिने आणले मी...
एक तीच हसु आणि एक माझ हसु....

कील !!

हाथ लगाकर बारबार देखा ....सीने पर...|
बडा दर्द उठ रहा है ... रहरहकर ||

शायद कोई छोटीसी कील धस गई हो |
और दिल तक आके रूक गई हो ||

लाल लोहे कि ये शायद बहोत तेज कील है |
जो बाहर से दिल धिरे धिरे चिर रहि है ||

शायद कोई अरमान टुट गया हो |
शायद कोई सपना जखमी हो गया हो ||

खुन रिस रहा होगा किसी उम्मीद से कहि...|
या शायद किसी की यादें दम तोड़ रहि है कहि......||

मैं अन्दर हि अन्दर कट रहा ह़ू |
और बाहर उसके निशाँ ...तक रहा ह़ू ||

खैर जब कभी ये कील निकलेगी |
तो चिरे हूवे अरमानो से ये ... एक बार फिर गुजरेगी...|
काटते हूवे सपनो के जिस्म ... फिर खुन नहायेगी....||

पर सच कह़ू तो इस दर्द मे भी एक नशासा है|
 खुश्क है होंट फिर भी मन भरासा है ||

सोचता ह़ू रहने दु ईसे भी दिल में कहि अपना बनाकर|
चिरती रहे येभी... कीसी की यादों की तरह कांटा बनकर||
रुलाती रहें येभी मुझे उसकी याँदो के साथ साथ|
ताकि उसकी याँदो को भी तसल्ली रहे... कोई तो है यहाँपर उनके साथ||
ताकि उसकी याँदो को भी तसल्ली रहे... कोई तो है यहाँपर उनके साथ||

मनात ती फक्त माझी होती !!!!

मिचमिच डोळ्यांनी पुन्हा एकदा सकाळी उठलो...

आणि उरलेलं स्वप्न पुर्ण करायला पुन्हा एकदा झोपलो...

कोवळ्या रानात... आणि कोवळ्या उन्हात.... एखाद्या घाटात

ती अगदि धुक्यातल्या परीसारखी असते माझ्या मनात...

शेवटी नाइलाजाने उठुन बसलो...

आणि प्रत्यक्षात भेटेच्या विचारानी .... स्वताशीच हसलो...

धावत जाउन दुकानाबाहेर थांबलो... ती जरा लांबच होती...

चकचकनाय्रा काचे मधुन ती ती जरा जास्तच चकाकत होती...

गुलाबी रंग होता तीचा ... अगदि माझ्या स्वप्नासारखा होता...

उंच काळी सीट... चंदेरी ह्यांडल...मात्र डोळ्यातला भाव परका होता.

मग तीला हळुच बाहेर काढली...प्यांडलवर पाय टाकुन सीट वर बसलो...

थोड लडखडतच सावरल तीला... क्षणभरात मी पण सावरलो...

स्तिरावलो आणि मग राजासारखा हसलो...

मला हसताना लोकांनी बघुन नजरा फिरवल्या...

'पोरग येड झालय' म्हनुन बायका कुजबुजल्या...

पण आपल्याला कोणाची फीकीर नव्हती...कारण..

मनात तरी ती सायकल फक्त माझी होती...

मस्त फीरलो लांब लांब...

उन्हात उभे राहुन मनातल्या सावलीत होते सर्व थांब...

मग शाळेत गेलो... आणि सायकल मनात घेउनच घरी आलो..

जेउन अंथुरनात पडलो... आणि स्वप्नामधे सायकल शोधु लागलो..

हे माझ नेहमीच चं होत...सकाळ ते रात्र तोच नेम...

असं होत माझ पहिलं प्रेम....

ती तिच्या जागी सुखी होती... माझी तर तिला ओळखहि नव्हती...

पण मला त्याची फीकीर नव्हती... कारण

मनात तरी ती सायकल फक्त माझी होती...

एके दिवशी गेलो तेव्हां ती जागेवर नव्हती...

पाटलाच्या पोराने पळवली तिला... अशी कळली होती माहिती...

शिव्या शाप देत पाटलाच्या पोराला ...मी घरी निघालो....

आणि पाटलाच कारट्याला रस्त्यातच भेटलो...

गोरं गोरं कारटं सायकल वर काय शोभुन दिसत होत...

सायकलच पण मनं त्याच्यातच दिसत होत...

मी हिरमसुन खाली पाहिलं.... तेव्हा फाटक्या चपलीन मला सांगितलं

"वास्तवाचे चटके तिला झेपणार नाहि

... आणि तिच्या सावलीचा खर्च तुला झेपणार नाहि...

तिच्या किमतीची पाच अंकी संख्या तुझ्या पुस्तकात पण नाहि...

आणि तुझ्या बापाच्या खिशात पण नाहि...

लोक म्हणतात - प्रत्येकाच एक भाग्य असतं...

खर सांगु तर... त्यात आपल नशीब नेहमी नागडं असतं..."

चपलीचे बोल मला पटले....आणि तिच्या आनंदातच मला माझे हसु भेटले..

वास्तवात तर ती सायकल पाटलाच्या पोराचीच होती ना....

आणि सायकलीची जागा पण वाड्याच्या दाराशीच होती ना...

पण तरीही मला त्याची फीकीर नव्हती... कारण

मनात तरी ती सायकल फक्त माझी होती...

प्रेमाचा पाउस झोपडीत माझ्या...

ती एक अल्युमिनियमची परात घेउन बाहेर आली, परातीला तीच्या आयुष्याप्रमाणेच हजार पोंग होती... तीच्या आयुष्यात अश्या परस्थितीला सामोर जाण्याची वेळ हि काय पहिलीच नव्हती.

परातीला आतुन थोड पीठ मी पाहिल होत, आणि ते सुध्दा तीच्या प्रमाणेच जास्त भिजलेल होत...

आज पहिला पाउस होता... तो नेहमीप्रमाणे वेड्या अश्वावर आरुढ होता...

आकाशातुन सतत सरींचे तीर तीच्या झोपडीवर मारा करत होते , आणि सोसट्याचा वारा तीच्या पदराप्रमाणे झोपडीशी खेळत होता...

तीने परात खाली ठेउन क्षणभर वर पाहिल, आभाळाकडे

आणि मग आपल्या  झोपडीकडे,

   मोठ्या आशेने " आज कशीतरी रात्र सावरुन घे."

पण झोपडी तिच्यापेक्षा लाचार होती... तिला आणि तिच्या पोरांना एकच आधार होता, आणि तोही नजरे समोर प्राण सोडताना पाहुन अखेर तीच्या धैर्याचा बांध तुट्ला... आणि पावसाच्या गोड पाण्यात तीच्या डोळ्यातल खारट पाणि-- तिच्याशिवाय कोणालाहि दिसल नाहि... जसा दोन चार वर्षापुर्वी पोरांचा बाप असाच ह्या पावसामधे कोणालाहि दिसला नाहि...

पोरांच्या बापानंतर ह्याच झोपडीचा तीला आधार होता आणि तोहि ह्या पावसात जीव सोडत होता...

ती तश्याच पानावळ्या डोळ्यांनी आत शिरली... झोपडीची जमीन तिच्या डोळ्याएवढीच ओली होती.

आता तिच्या घरातली सर्व भांडीसुध्दा ह्या पाणि  अड्वा मोहिमेत खंभीरपणे तीच्या बरोबर लागली होती...

उन्हाळ्यात थेबांसाठी आसुसलेली आज दुधडीभरुन वाहत होती..

ती पोरांना मोठ्या धीराने म्हंणाली "आता थांबेल, मेला, मग जेवु." ... पोर "हो" म्हणाली

इतक्यात केरोसीनचा दिवा विझला... आणि तिने संधीचा फ़ायदा घेउन पदराने चेहरा फ़ुसला...

तीने मोठ्या शर्थीने कळोखात माचीस शोधली - भिजलेली... तीची खट्पट चालुच होती पण काडी काहि पेट्ली नाहि , शेवटी एक पेट्ली - तुट्लेली..

झोपडीत पुन्हा उजेड झाला होता ... आणि पाउस आता थोडा ओसरला होता.

तीने जेवणाचा टोप पुढे केला... चार भाकर्या आणि थोडा भात पोर चटनी बरोबर टोपातच खायला बसले...

ती बसली नाहि...

पोरांच पोट भरल.. ती उठ्ली आणि एक सुखी भाकरी खाउ लागली कोण जाणो अजुन भाकरी थोडी खारट्च लागत होती...

तितक्यात मोठा लेक आला आणि मांडीवर आड्वा झाला ... अजुनहि त्याच अंग गरमच होत.

पाउस आता गेला होता.. ती पोराला म्हणली... " आज शाळेत काय शिकिवल?"

पोर काहि बोलल नाहि.

तीने मग सर्व भांडी एकत्र केली... आपली एक सुकी साडी जमीनीवर अंथरली..

तीन पोरांना उराशी कवटाळुन ती झोपली...शांत....

वादळ आता शमले होते. मनातले तीच्या...

वादळांनंतरची निरव शांतता... त्यात कुठुन एक झुळुक गार वार्याची आली... समाधानाने ती झोपेतच हसली, आणि म्हणाली....  

                 नको सोन्याचा डोंगर, नको मोत्याचा सागर,

                      नको मखमली बिस्तर, नको रेशमी वस्तर

                     नको मला राज महाल, परी मागनेची एक देवा

                 सदा असावा प्रेमाचा पाउस झोपडीत माझ्या...

                 सदा असावा प्रेमाचा पाउस झोपडीत माझ्या... 

नेहमीच ------- नाविन्य (?) !!!!

        खुप दिवसानंतर लिहावस वाटल, कारण हि तसच आहे म्हणा मला माझाच लेख आवडला नाहि. पण आज पुन्हा तोच वाचताना वाटल ’यार इतका काहि वाईट लिहला नव्ह्ता.’





अस्सो , ’आज पाऊस पडला’ 
"मग?, त्यात काय ते विशेष"


                                  पहिल्यांदा बघतो आहे काय? 

कोण जाणो पण आजहि तो मला नवीनच वाटला.... चेहर्या वर अलगद झेलताना तो आजहि ओला वाटला.... मंद वार्याची झुळुक आजहि तेवढिच का सुखावते .....




माझ हे बोलण तुला आजहि वेडगळ वाट्ल तर त्यात नवल नाहि ... कारण तु पावसात उभा नाहि...




आज कोण जाणो माझी सुध्दा जन्मोजन्मीची तहान माती बरोबरच शांत झाली आहे. माहित नाहि आणि जाणुन घेण्यात रसही नाही. 


मला एक लग्न उरकायचे आहे, मला  आवड्त नाहि लग्न समारंभ वगैरे, पण हे लग्न खास आहे....


मे चा महिना म्हणजे लग्न सराई चा काळ. सुन्दर, सोज्वळ, आणि ह्या  काळ्या दुनियेमधे सुध्दा आपला 
निरागसपणा जपलेली एक कुमारी... रंग तीचा मातीचा.... नाव तिच "धरीणी" ..... 

खुप काबाडकष्ट केले पण तिचा सोशिकपणा कमालीचा होता. माहेरच घर तिच्या कसोटीचे मंदिर होत.


 पण रणरणत्या उन्हात सुध्दातिने आपल्या संसाराची स्वप्ने हिरव्या रंगानी रंगवली होती.... पण तीच मन फार मोठ होत... त्यात एक खोली देवघराची होती...

               आज तिचा वरुणदेव तिच्यावर प्रसन्न झाला आहे. तिचा लग्नाचा मुहुर्त आला आहे ना... खास हिरवा मखमली शालु तिच्यासाठी येणार आहे.... संपला तो काळ घामठ्ळीचा.... आता तर वरुण राजा तिला थंड हवेच्या हवामहला मधे ठेवणार आहे... 

               पण काय करणार हो, माणुस मरताना पण तो जगण्याचं स्वप्न बघत असतो, तसच अगदि ह्या ’बये च’ झाल आहे. तिच्या डोळ्यामधे पुन्हा एकदा स्वप्नाची गर्भधारणा झाली आहे... ते स्वप्न आहे "आई" होण्याच... ती आता आपल्या गर्भातुन सोनेरी पिक उगवेल आणि आपल्या बाळांना पोसेल....

हा तीचा दर वर्षाचा विवाह सोहळा, मला आजहि नवीनच वाट्तो ... आजहि तिच्या पहिल्या मिलनानंतरचा सुगंध हवा वाटतो.... 




सर्व काहि जुनेच असुन सुध्दा प्रत्येक वेळी स्रुष्टी ह्या नाविन्यपुर्न बदल वेगळ्याच उत्साहाने साजरे करत असते. पण माणुस मात्र ह्या सर्व गोष्टी संकुचीत मनाने नेहमीच ह्या प्रसंगाना महत्व देत नाहि, आणि ह्या अलौकिक बदलाचा आनंद लुटत नाहि, याची मला फ़ार किव वाटते.