दोन टोक

खिडकीतुन बाहेर पाहत एका कडेवर बसलो होतो...
प्रवास सरळ होता पण नजर माझी रस्त्याच्याकडेवर होती...
नेहमी असाच प्रवास करतो मी...
रस्ता सोडुन नेहमी... मन माझं कडे-कडेने चालतं असतं ...
ते कधीच नाही चालणारं मार्गावर... कडेने चालत असतं...
बावरत असेल कदाचित...कोपरा नेहमी "सेफ" असतो...

असो....
चित्र मागुन चित्रे पळत होती...
मी ती डोळ्यात सावकाश वितळवुन.. मनात ओतुन पुढे सरकत होतो...

एक सुंदर चमकनारी कार चटकन ... नजरे पार निघुन गेली...
थोड्या पुढे गेल्यावर ती परत दिसली...
आत उद्-मादक संग़ीतावर ... तरुणाई सुस्तावलेली दिसली...
गोरी गुलाबाची कोवळी साय जणु गालात दडउन...पोर बेफीकीर बसली होती
पोरानी एक थैली बाहेर फिरकावली ... आणि वार्याहुन वेगाने पसार झाले...

आपली एस. टी. महामंडळाची बस ... तीला कसलीच घाई नव्हती...
ती निवांत.. मी पण बिनकामाचा ... तिकडेच होतो...

बाहेर टाकलेली थैली बघुन... दोन लहान पोरी धावत आल्या...
गरीबाच्या पोरी त्या ... पण लाखोची आशा डोळ्यात ठेउन होत्या...
दोन क्षणाचापण विलंब लावता ... पोरी थैली उघडुन बसल्या...

थैली मध्ये रिकाम्या बाटल्या दिसल्या मला...
एक पोर झटक्यात बोलली... "म्या लिप्-स्टीक घेणार"
दुसरीने तिरक्या नजरेने पाहिलं ... आणि विषय संपवला...

कसल्या बाटल्या होत्या ह्या... विचारु नका ...
पण रिकाम्या असुन त्यांनी ...
क्षणभर आनंद द्यायचा आपला धर्म सोडला नव्हता...

खरच काय सुंदर असते हि बाटली ...
रिकामी असली तरी समाधान देते कोणालातरी...
आणि रिकामी करताना पण मज्जा देते कोणालातरी...

उपयोग...

मन ना माझ कापरा च होत...
शुभ्र खोबर्या सारखं...
थोडस नाजुक... झटक्यात मोडनार...
देवासमोर जळावं ... आणि हवेत विरावं...
एवढसं स्वप्न मनात होतं...
खर सांगु ...
मन ना माझ कापरा च होत....

पण एक दुपारी डबी उघडी राहिली चुकुन...
वास्तवाच उन पडलं आणि मग क्षणात उडुन गेलं....
जसं आत कधी काहिच नव्हतं...
डबी आता रिकामी झाली आहे...
थोडा गंध तेवढा बाकी आहे...
तोहि उडुन जाईल... काळामध्ये...
मग ती सुध्दा येईल वापरामध्ये...

कस असतं ना ह्या जगात...
आतल्या वस्तुपेक्षा कधी कधी... डबीच जास्त असते उपयोगात...

पाखरु..

जेवायला मी शिकलो ते "चिऊ" आणि "काऊ" सोबत...
दोन घास त्यांचे अन एक माझा ...
जसजसा मोठा झालो तसतसा त्या जेवणासाठी वणवण कळु लागली...
आणि बापाची कदर त्याच वेळी काळीज कापुन गेली...

असो...
चिमण्या तश्या खट्याळ असायच्या...
झुबक्याने यायच्या चिवचिव करुन मायेने खायच्या ...
ईवल्याश्या मिठीत मावणार्या...
निरागस आणि गोंडस मनाच्या....

कावळे मात्र धुर्त...
चारी बाजुला नजर ठेउन ....जसं प्रत्येक क्षणाला चोर मनात ठेउन...
सडलेल्या हाडावरच मांस चोचणारे....
दगाबाज ... आपमतलबी ... आणि संधीखोर...

आता आता मधे कधीतरी जाऩवतं....
चिऊ हरवली आहे कुठे दिसतच नाहि आजकाल...
कावळे खुप वाढलेत पण.... चिउ दिसत नाहि...

चिउ आणि काऊ .... दोगेहि माणसा सारखे झालेत...
पहिले दोघ असायचे .... पण आजकाल कावळे खुप झालेत....
दगाबाज ... आपमतलबी ... आणि संधीखोर...

मला पण उडुन जायचय ... चिऊ बरोबर...
मन नाहि होत जगायचं ह्या कावळ्यांबरोबर...

सांज ...

दिसा मागुन दिस गेले...किती उन्हाळे अन् पावसाळे...
पारीजात कधी फुलला नाहि अंगणात...
मोगराहि दरवळला नाहि कधी नभी चांदण्यात...

क्षितिजावर एक अस्वस्थता आहे...
रंग रक्ताचा विस्कटून तेहि रवीला दुर सारत आहे...
वाराहि वेडापिसा होउन धावत आहे ...
विधवेचा आक्रोश जणु तो गिळुन बसला आहे...

विरक्त शांतता कानात उखळते तेल सांडते...
थवा सोडुन गेलेल्या एकल्या पक्ष्याला
त्याचेच मनं अस रोज मारते...

उनाड सड्यावर दुर दुर हा एकलेपणा दाटतो....
गवतावर दवा-चा अश्रु गाळुन ... कंठ त्याचा दाटतो...

कुठलासा एक तलाव गडद गंभीर झाला आहे...
आशेचा किरण त्याने प्रत्येक रात्री गमावला आहे...

काळोख होइल क्षण भरात ... मग शिकारी निघतील पुर्ण दमात...
कोणाचा बाप मारेल... कोणाची आई...
कोणाची लेकरे मारेल खेळ खेळुन कोणी....
त्यांच पण पोट असत ...
क्रुर खेळाने त्याच मन पण भरत असत...

माझं हे शब्द ऐकुन प्रत्येकजण रागवला...
एवढ्या सुंदर क्षणाचा अर्थ मी चुकीचा लावला...
प्रत्येकाच हेच मत होत... वास्तव काहि असो स्वप्न त्यांना पहायच होत...

पण सुदंर द्रुश्याच पण एक भयाण सत्य असत...
लोकांनी तोंड फिरवली तरी तेवढच त्यांना ते मान्य असत...
सुंदर भासणार्या गोष्टीत पण हे सत्य दडलेल असत...
हसर्या चेहर्यामागे पण कधीतरी त्याने त्याच मनं मारलेल असत....

कळत नसतील माझे बोल कोणाला...
आरसा पहावा त्याने ... त्या क्षणाला ...
मी नाहि ... तोच समजावेल तुमच्या मनाला....

आज तरी थोडावेळ जगु दे मला....

कधीतरी थंडीच्या सकाळी लवकर उठावस वाटत...
उभदार गोधडी घेवुन परत एकदा आईच्या मांडीवर डोक ठेवावस वाटत...
केसात हात फिरवत आई म्हणेल " शाळेत कोण जाणार?"
मी काहि न बोलता हलकसं हसुन डोळे मिटुनच राहिन...
थोडा वेळ तरी निवांत राहु दे मला...
आज तरी थोडावेळ जगु दे मला....

एक सांज असावी कोवळी...
तु असावी सोबत... समुद्राच्या अंगणात चालताना...
सुर्य दिवसभर थकुन जेव्हा खार्या पाण्यात कले कलेने बुडत असेल...
सोनेरी वाळुत पाहत आपण दोघे चालु... हात गुरफटुन एकमेकांच्या हातात...
तेवढयात वार्याची एक मंद झुळुक यावी... केसांशी खेळुन तुझ्या वर उडावी...
एक क्षण पाहु आपण एकमेकांच्या डोळ्यात....
बोलु दे आज त्यांनाच .... आपण बोलायच नाहि...
थोडा वेळ तरी हा संवाद करु दे मला...
आज तरी थोडावेळ जगु दे मला....

कोपरा...

दररोज सकाळ जागी झाली...कि
माझे पाय एका जागी वळतात...
रात्री न जाण्याचा खोटा वायदा करुन... मी परत तिकडे जातो...

वेगळ नातं आहे माझ त्या जागेशी...
कोण कट्टा म्हणत कोण नाका...
पण माझ्यासाठी तो एक सुखद कोपरा आहे ... आयुष्याचा...

दोस्तांच्या घोळक्यातला सुखद कल्ला...
लहान गोष्टी वरून झालेली भांडण...
" तु एकही मेरा भाई!!" असे ऐकल ... की एकटेपणा सरशी गायब होतो...

शाळा आहे माझी समोरच त्याच्या...
शाळे समोर हि माझी दुसरी शाळा...
आणि दिवस भर मित्रांची तिसरी शाळा...

सगळ अगदि बालीश कि वय वाढल्याची लाज वाटते...
पण मित्रांना बघुन लाज पण लाजते ... दररोज...

सर्व कीती शांत आहे... असच रहाव नेहमी वाटत...

पण पोट ऐकत नाहि माझ... दररोज हिला हिरमुसल्या तोंडनी सोडुन...
मी स्वताःला विकायला दुनियेच्या बाजारात जातो...
आणि कवडी घेउन परत तिच्याजवळ येतो...
तिही तक्रार न करता पटकन जवळ घेते...
सर्व ताण आणि तहान क्षणात निसटतो...

आणि...मग परत सुरु होतो तो रात्रीचा कल्ला...
लहान लहान भांडण ... भाई मेरा ची प्रेमाची हाक...
मेल्यावर माझ प्रेत दोन क्षणतरी ठेवा रे इकडे...
शेवटी एकदा भेटलो की निवांत जाईन मी...

मी हरवलो आहे...

दररोज रात्र झाली की मला मी भेटतो...
मग माझा हिशोब सुरु होतो...
बाकी नेहमी काहिच नसते...

बस मधुन मी आज तिला पाहिल...
 कोवळ्या उन्हात ती तान्हुल्याला बसुन दुध पाजत होती...
रोज तिला बघतो मी... आणि रोज मला दिसतो मी...
कधी दुध पिताना कधी झोळीत उन खाताना...

हायवे च्या कडेला ... जिथे एका फुटाला २०००० मिळतात...
तिथेच ह्या बयेने करोडो रूपयाच्या पुलाला घराच छप्पर केल आहे...
लोक म्हणतात भिकारी म्हणुन... पण मायेची चुल तिने आत ठेवली आहे...

बाप दिसत नाहि पोराचा मला कधी... तिच्या डोळ्यातुन पण तो हरवला आहे ...
जुन्या काळचा मी दिसतो मला नेहमी ... पण आता तो मी हरवला आहे...
आई तशीच आहे .... पुला खाली आणि घराकडे... पण आता मी हरवला आहे

गुप्तधन!!

एक थैली आहे कापडाची माझ्याकडे...
दररोज सोबतच घेउन फिरतो...
नेहमी कडेजवळ बाळगतो...
उन नाहि लागु देत ... पावसात नाहि भीजु देत...
कुशीत घेतो वारा लागला की...
घरी झोपताना पण सोबतच ठेवतो...
पण सहसा उघडत नाही ...

न राहून त्याने विचारल... " आहे तरी काय, त्यात?"

खोल कुठेतरी... मन मारुन ठेवलय रे... आत...
पण मुडदा गाडवत नाहि... जीव अडकलाय रे ...त्यात
असं म्हणुन थैलीकडे बघितलं
आणि हळुच उराशी कवटाळुन बोललो....
" माझ पण मन नाहि रे जगण्यात...
म्हणुन तर मारुन ठेवलय बोचक्यात"

अबोल नातं!!

एक घर होत कुडाच...छप्पर कौलाच...
आणि राहणार्या माणसाच मन मातीच...

पावसात घर गळे... आणि शांततेत पाणि गोंगाट करे...
कुडाच्या भींतीं थोड्या ओल्या होत... थोडा ओलावा रुक्ष वाळवंटात मिळे...

उन्हाळ्यात कौलातुन उनासाठी थोडी जागा ठेवली होती...
दिवसभर खेळुन ते पण संध्याकाळी आई कडे जाई निजायला...

हिवाळे तसे रुक्ष असायचे...
रात्री सगळे झोपले कि घर पण रात्री एकटेच कुडकुडायचे...

घर आणि मी दोघं असे जगत होतो....
वर्षा मागुन वर्ष मोजत होतो...

पण कधी तक्रार नाही केली ... मी पण आणि त्याने पण...
एकमेकांशी बोलायचे कधीच केल नाहि मन...माझ पण आणि त्याच पण...

सकाळची घाई नसे आणि संध्याकाळच्या गप्पा पण...
घराची चुल पण थंड होउन वर्षे उलटली होती...
चुलीचा धुरच नव्हता तर डोळे कुठुन जळजळणार...
किती सुखाने मी घरात उदास राहतो...

अजीब(अजीज?)

शायद कुछ रिश्ते बहूत अजीब होते है|
तभी मीठे लगते है जब भी थोडे कडवे होते है||

कुछ पल बहुत अजीब होते है|
अक्सर गुजरने के बाद और हसीन होते है||

कुछ आँसु भी थोडे अजीब होते है|
बिना निकले हि आँखे भिगा देते है||

पता नहिं शायद कुछ हवाँये भी अजीब होती है|
जब नहि होती जरासी भी तभी सबसे ज्यादा महसुस होती है||

कुछ सितारे भी बडे अजीब हो जाते है|
जो हमे छोड पुरे दूनिया की किस्मतो मे चमकते है||

या फिर ....शायद हम भी जरासे अजीब है|
जो बिन बात दिल लगा लेते है||